Türkler’de keten ve kendirin ilaç olarak kullanılması...

“Eski Türkler de, bazı ayırmalar yapmışlardı. Rahmetli Rahmeti Bey tercüme ettiği eski Uygur tıp kitaplarında bu ayırmaları, açık olarak görüyoruz. ‘Yaban kendirinin çiçeği’, yani, ‘keyik kentir kuası’, bazı hastalıklar için ilaç olarak öğüt veriliyordu.

Eski Türkler’de bitkilerin ‘yaban’ çeşitleri ve türleri, keyik sözü ile karşılanıyordu. Bundan da anlaşılıyor ki keten ve kendir ile birlikte, bunlara benzeyen diğer bitkiler veya yaban çeşitleri de, aynı ad ile anılmışlardı. Araplar da keten ile kınnabı birbirinden ayırmışlardı. Fakat tohumları ve yağları bakımından bu bitkileri, birbirlerine karıştırmışlardı. Çünkü tohum ve yağları bakımından bu bitkileri, birbirlerine karışmışlardı. Çünkü bunların tohum ve yağları arasında, büyük bir ayrılık görmemişlerdi.”

(Bahaeddin Ögel, Türk Kültür Tarihine Giriş, c.5, s.378)