|
|
Selçuklular bıyığa bıdhık derdi... “Bıyık sözü, Selçuk çağının başlarında bıdhık şeklinde görülmektedir. Eski Türkçe’de görülen, ortadaki bu (dh) sesi, bayrak ve bayram sözlerinde olduğu gibi, sonradan (y) sesine dönmüştür. Bıyık, gerek mana ve gerekse söyleniş bakımından, hemen hemen bütün Türk kavimlerinde, büyük bir değişiklik göstermeyen, eski bir Türk sözüdür. Yalnızca Türk dillerinin en kuzeyi ile Sibirya’da kalan
Yakut Türkleri’nde, bıtık şeklinde
söylenen bu söz, hem bıyık ve hem de sakal anlamına kullanılmaktadır.
Eski Anadolu ve Ortaçağ Mısır Türkleri’nde ise bu söz, bugün söylediğimiz
bıyık şeklini almış bulunuyordu. Bu çok değerli kültür sözünün en
orijinal şeklini, yine Anadolu Türklüğü, kendi içinde saklamıştı. Çünkü
bıyık sözümüz, Kazan ağzında meyek,
Kırgız Türk ağzında da meyeh olmuş
ve Kazan’dan da ta Çuvaş Türkçesi’ne kadar yayılmıştı. Ayrıca Kırgızlar’da da, murut
sözü ile Farsça’dan gelmiş olan mayloo
sözleri, bıyık manasına kullanılmıştı. Anadolu’da ise bıyık, yalnızca
bıyıktır.” (Bahaeddin Ögel, Türk Kültür Tarihine Giriş, cilt 5, s.310) |