|
|
Gökyüzünün rengi muhteşem mavidir! “...onlara göre, renklerin rengi ve renklerin en güzeli
de vardı. Mavi, yani ‘gök rengi’, her şeyin üstündeydi. Bütün güzellik,
her türlü kutsallık onda toplanmıştı. Türk, gök rengini çok sever, ama
ondan çok da korkardı. Bu korkusu, saygı ile karışıktı, Saygıdeğer her şey,
gök renkte idi. Bütün Türk edebiyatı, bununla doludur. Eğer Türk, bir
kimse için ‘gök sakallı’ diyorsa, bilelim ki o kimse, kutsal bir kişidir
veyahut da Tanrının bir elçisidir. Yaşlı, tecrübeli, yurduna çok hizmet etmiş, birçok kişi
de gök sakallı idi. Ak sakallı da iyidir ama, herkes gibi nihayet normal ve
akıllı bir ihtiyardır. Türk, gök tüylü, gök yeleli kurt diyorsa, bilelim
ki bu da Tanrının bir elçisidir. Çünkü o, ‘Tanrının rengi olan göklüğe
bürünmüştür. İhtiyar bir kurdun da, tüyleri ve yeleleri ağarmıştır.
Onun yüzlerce kurdun önüne düşerek neler yaptığını, Türkler gibi birçok
büyük sürü sahipleri de, çok iyi bilirdi. Böyle bir kurt, kurtların tıpkı
tecrübeli ve akıllı bir veziri, bir padişahı gibi idi. Bu kurdun ordularını
nereden ve ne zaman getireceği bilinmezdi. Gelirse de her şeyi altüst eder ve tedbiri alınmazdı. Görülüyor
ki, eski Türk kültüründe din ve gerçek hayat, her zaman için yan yanadır.” (Bahaeddin Ögel, Türk Kültür Tarihine Giriş, cilt 1, s.57) |