AĞITLAR
1. Ağıt
BÖLÜM 1
Ağı.1: 1 O kent ki, insan doluydu,
Nasıl da tek başına kaldı şimdi!
Büyüktü uluslar arasında,
Dul kadına döndü!
Soyluydu iller arasında,
Angarya altına düştü!
Ağı.1: 2 Geceleyin acı acı ağlıyor,
Yanaklarında gözyaşı;
Avutan tek kişi bile yok
Bunca oynaşı arasında.
Dostları ona hainlik etti,
Düşman oldu.
Ağı.1: 3 Yahuda acı çekip ağır kölelik ettikten
sonra
Sürgün edildi,
Ulusların arasında oturuyor,
Ama rahat bulamıyor.
O sıkıntıdayken ardına düşenler ona yetişti.
Ağı.1: 4 Siyon'a giden yollar yas tutuyor,
Çünkü bayramlara gelen yok.
Bütün kapıları ıssız, kâhinleri* inliyor,
Erden kızları sıkıntıda, kendisi de acı çekiyor.
Ağı.1: 5 Hasımları başa geçti, düşmanları rahat
içinde.
Çok isyan ettiği için RAB ona acı çektiriyor,
Yavruları hasımlarının gözü önünde sürgüne gitti.
Ağı.1: 6 Siyon kızının* bütün güzelliği uçtu,
Önderleri otlak bulamayan geyiklere döndü,
Dermanları kesildi
Kendilerini kovalayanların önünde.
Ağı.1: 7 Yeruşalim sıkıntı içinde başıboş
dolaşırken
Eski günlerdeki varlığını anımsıyor.
Halkı hasmının eline düşüp de
Yardımına koşan çıkmayınca,
Hasımları haline bakıp
Yıkılışına güldüler.
Ağı.1: 8 Yeruşalim büyük günah işledi,
Bu yüzden kirlendi.
Ona saygı duyanların hepsi
Şimdi onu hor görüyor,
Çünkü onu çıplak gördüler.
O da inleyip öbür yana dönüyor.
Ağı.1: 9 Kirliliği eteklerindeydi,
Sonunu düşünmedi;
Bu yüzden düşüşü korkunç oldu,
Avutanı yok.
"Ya RAB, düşkün halimi gör,
Çünkü düşmanım kazandı!"
Ağı.1: 10 Değerli her şeyine düşman el uzattı.
Tapınağına başka ulusların girdiğini gördü,
Topluluğuna girmesini yasakladığın uluslar.
Ağı.1: 11 Halkı inleyip ekmek arıyor,
Yeniden güçlerine kavuşmak için
Değerli neleri varsa ekmekle değiştiler;
"Bak da gör, ya RAB, ne kadar sefil oldum."
Ağı.1: 12 "Ey sizler, yoldan geçenler,
Sizin için önemi yok mu bunun*fa*?
Bakın da görün, başıma gelen dert gibisi var mı?
Öyle bir dert ki, RAB öfkesinin alevlendiği gün
Başıma yağdırdı onu.
D Not 1:12 "Sizin için önemi yok mu bunun?" ya da "Bunlar sizin başınıza da
gelmesin."
Ağı.1: 13 Ateş saldı yukarıdan,
Kemiklerimin içine işledi ateş;
Ağ serdi ayaklarıma,
Geri çevirdi beni;
Mahvetti, baygın kaldım bütün gün.
Ağı.1: 14 İsyanlarım boyunduruğa döndü,
RAB'bin eliyle birbirine tutturulup
Boynuma geçirildi, gücüm tükendi.
Rab karşı duramadığım
İnsanların eline verdi beni.
Ağı.1: 15 Hiçe saydı beni savunan yiğitleri,
Gençlerimi kırıp geçirmek için çağrı yaptı ordulara,
Rab erden Yahuda kızını
Üzüm sıkma çukurunda çiğnedi adeta.
Ağı.1: 16 "Ağlıyorum bunlara,
Gözlerimden yaşlar boşanıyor;
Çünkü beni avutan,
Canımı tazeleyen benden uzak.
Çocuklarım şaşkına döndü,
Çünkü düşmanım üstün çıktı."
Ağı.1: 17 Siyon ellerini açmış,
Ama onu avutan yok.
RAB Yakup soyuna karşı buyruk verdi,
Komşuları ona hasım olsun, dedi.
Yeruşalim aralarında paçavraya döndü.
Ağı.1: 18 "RAB haklıdır, çünkü buyruğuna karşı
geldim.
Şimdi dinleyin, ey halklar, çektiğim acıyı görün;
Erden kızlarım, gençlerim sürgüne gitti.
Ağı.1: 19 Oynaşlarımı çağırdım,
Ama aldattılar beni.
Yeniden güçlerine kavuşmak için yiyecek ararken
Kâhinlerimle önderlerim kentte can verdi.
Ağı.1: 20 Gör, ya RAB, ne sıkıntılar çektiğimi,
İçim kanıyor, yüreğim buruk,
Çünkü çok asilik ettim;
Dışarıda kılıç beni çocuklarımdan ayırmakta,
İçerdeyse ölüm kol gezmekte.
Ağı.1: 21 İnlediğimi duydular,
Beni avutan olmadı.
Bütün düşmanlarım başıma gelen felaketi duydu,
Sen yaptın diye sevinçten coştular.
İlan ettiğin günü getir,
Onlar da benim gibi olsunlar.
Ağı.1: 22 Yaptıkları her kötülüğü anımsa,
İsyanlarımdan ötürü bana ne yaptınsa onlara da yap;
Çünkü sürekli inliyor, baygınlık geçiriyorum."
2. Ağıt
BÖLÜM 2
Ağı.2: 1 Rab öfkelenince Siyon kızını* nasıl
bulutla kapladı!
İsrail'in görkemini gökten yere fırlattı,
Öfkelendiği gün ayağının taburesini anımsamadı.
Ağı.2: 2 Yakup soyunun yaşadığı her yeri
acımadan yuttu,
Yahuda kızının surlu kentlerini gazabıyla yıktı,
Yerle bir etti onları,
Krallığını ve önderlerini alçalttı.
Ağı.2: 3 Kızgın öfkesiyle İsrail'in gücünü*fb*
kökünden kesti,
Düşmanın önünde sağ elini onların üstünden çekti,
Çevresini yiyip bitiren alevli ateş gibi Yakup soyunu yaktı.
D Not 2:3 "Gücünü": İbranice "Boynuzunu".
Ağı.2: 4 Düşman gibi yayını gerdi,
Hasım gibi sağ elini kaldırdı,
Göz zevkini okşayan herkesi öldürdü,
Gazabını Siyon kızının çadırı üstüne ateş gibi döktü.
Ağı.2: 5 Rab adeta bir düşman olup İsrail'i
yuttu,
Bütün saraylarını yutup surlu kentlerini yıktı,
Yahuda kızının feryadını, figanını arşa çıkardı.
Ağı.2: 6 Bahçe çardağını söker gibi kendi
çardağını söküp attı,
Buluşma yerini yok etti,
RAB Siyon'da bayram ve Şabat* günlerini unutturdu,
Şiddetli öfkesi yüzünden kralı da kâhini de reddetti.
Ağı.2: 7 Rab sunağını attı,
Tapınağını terk etti;
Siyon saraylarını çeviren surları düşman eline bıraktı.
Bayram gününde olduğu gibi,
Düşman RAB'bin Tapınağı'nda sevinç çığlıkları attı.
Ağı.2: 8 RAB Siyon kızının surlarını yıkmaya
karar verdi,
İpi gerdi ve yıkmaktan el çekmedi,
İç ve dış surlara yas tutturdu,
İkisinin de gücü tükendi.
Ağı.2: 9 Siyon'un kapıları yere battı,
RAB kapı sürgülerini kırıp yok etti,
Kralıyla önderleri başka ulusların arasında kaldı,
Kutsal Yasa uygulanmaz oldu,
Peygamberlerine RAB'den görüm gelmiyor artık.
Ağı.2: 10 Siyon kızının ileri gelenleri suskun,
yere oturmuş,
Başlarına toprak saçıp çul kuşanmışlar,
Yeruşalim'in erden kızları yere eğmiş başlarını.
Ağı.2: 11 Gözlerim tükenmekte ağlamaktan,
İçim kanıyor;
Halkımın yıkımından
Yüreğim sızlıyor,
Çünkü kent meydanlarında çocuklarla bebekler bayılmakta.
Ağı.2: 12 Kent meydanlarında yaralılar gibi
bayılıp
Can çekişirken annelerinin bağrında,
"Ekmekle şarap nerede?" diye soruyorlar annelerine.
Ağı.2: 13 Senin için ne diyeyim?
Ey Yeruşalim kızı*, seni neye benzeteyim?
Ey Siyon'un erden kızı, sana neyi örnek göstereyim de
Seni avutayım?
Sendeki gedik deniz kadar büyük,
Kim sana şifa verebilir?
Ağı.2: 14 Peygamberlerin senin için boş ve
anlamsız görümler
gördüler.
Suçunu ortaya çıkarsalardı, eski gönencine kavuşabilirdin;
Oysa seni ayartacak boş görümler gördüler.
Ağı.2: 15 Yoldan geçen herkes el çırparak
seninle alay ediyor,
Yeruşalim kızına baş sallayıp ıslık çalarak,
"Bütün dünyanın sevinci, güzellik simgesi dedikleri kent bu mu?" diyorlar.
Ağı.2: 16 Düşmanlarının hepsi seninle alay
etti,
Islık çalıp diş gıcırdatarak,
"Onu yuttuk" diyorlar,
"İşte beklediğimiz gün, sonunda gördük onu."
Ağı.2: 17 RAB düşündüğünü yaptı,
Geçmişte söylediği sözü yerine getirdi,
Yıktı, acımadı,
Düşmanı senin haline sevindirdi,
Hasımlarını güçlü kıldı*fx*.
D Not 2:17 "Hasımlarını güçlü kıldı": İbranice "Hasımlarının boynuzunu
yükseltti".
Ağı.2: 18 Halk Rab'be yürekten feryat ediyor.
Ey Siyon kızının surları,
Gece gündüz gözyaşın sel gibi aksın!
Dinlenme, gözüne uyku girmesin!
Ağı.2: 19 Kalk, gece her nöbet başında haykır,
Rab'bin huzurunda yüreğini su gibi dök!
Her sokak başında açlıktan bayılan çocuklarının başı için
O'na ellerini aç.
Ağı.2: 20 "Bak, ya RAB, gör! Kime böyle yaptın?
Kadınlar çocuklarını, sevgili yavrularını mı yesin?
Kâhinle peygamber Rab'bin Tapınağı'nda mı öldürülsün?
Ağı.2: 21 Gençler, yaşlılar sokaklarda,
yerlerde yatıyor,
Kılıçtan geçirildi erden kızlarımla gençlerim,
Öfkelendiğin gün öldürdün onları, acımadan boğazladın.
Ağı.2: 22 Bir bayram günü davet eder gibi
Beni dehşete düşürenleri davet ettin her yandan.
RAB'bin öfkelendiği gün kaçıp kurtulan,
Sağ kalan olmadı.
Sevgiyle büyüttüğüm çocuklarımı
Düşmanım yok etti."
(kutsalkitap.tk)
