KUTKURİ

“Açlık ve kuraklık bir süreden beri insanları kırıp geçiriyordu. Bu üzücü manzarayı seyreden Kutkuri, bir gün, efendiyi görmek için gökyüzüne gitmeye karar verdi.

İnsanların nasıl acı çektiğini ve onların açlıktan ölüp gittiğini görmekten ne kadar üzüntü duyduğunu, ona tüm ayrıntılarıyla anlattı. Efendi, ona ne kadar çok acıdı ki, ekmesi için quinua, kanawa ve orge tohumları verdi. Değerli ve kutsal tohumlarla yüklü kuş, Yeryüzüne doğru zorlu uçuşuna başladı. Orada, tohumları insanlar arasında eşit biçimde paylaştırdı. İnsanlar saygı ve minnetle tohumları ekti.

Kısa zaman sonra, Qachwa duası yağmur getirdi. İnsanların mutluluğu için, tohumların yeşerip bitmesini sağladı yağmur. Cömert girişiminden dolayı, insanlar, Kutkuri’yi kutladı.

Herkes coşkulu görünüyordu, Bay Tilki hariç. O kuraklık döneminde daha çok mutluydu. Kolay avlar sağlıyordu ona.

Ah!.. Tilki avcısı, insanlara yardım etmeye çalışan kuşları parçalayıp yemeyi ne kadar çok severdi! Onları bir lokmalık yapardı, ama bu uyanık kuşlar, tilkiyi eli boş bırakarak, kurtulmayı başarıyorlardı her zaman!

Ve sinirlerini daha da bozmak için, Kutkuri ona bağırırdı: İşte yakalandın Tiwula! Küçükler kendi başının çaresine bakıyor ve yardımlaşıyorlar! Oysa ki sen, yalnız başınasın ve kimse sana yiyecek vermiyor. Görüyorsun, kibirli ve bencil görünen ‘Büyükler’ boşuna güç sahibidirler!”