Hinduizm'de manastır kurumu...

“Hinduizm’in geçmişinde, Budizm ve Jainizm ile karşılaştırılabilecek ölçüde bir manastır düzeni yoktur. Bu, Hinduizm ile ötekiler arasındaki başlıca temel farklılıktır. Hindular, kalıcı bir örgütlenmenin kurulmadığı dağınık topluluklar oluşturmuşlardır. Bununla birlikte, 8.-9. yüzyılların ünlü düşünürü, Vedantacı Çankara’ya mal edilen, ‘ikinci olmayan’, mezhep bağından uzak on tarikatı bir araya toplayan Şivacı bir manastır kurumu vardır.

Kurumun üyeleri daçanamiler ‘on adı olanlar’ ya da ekadandiler ‘tek düğümlü değnek taşıyıcıları’ dye adlandırılanların da kuruma alınmalarıdır. Bu manastırların pek çoğu, bağımsız brahmanları çatısı altında toplamıştır. Ötekiler ise dört kasta da açıktır (kovulanlara. Şu halde kast dışı kalanlara ve kasttan düşürülenlere de).

Bazılarında, uygulamada bir yalınlık (Digambara Jaincılarına benzer?) gözlemlenmektedir. Çankara, Cringen Mysore’da), Govardhana (Orissa’daki Puri’de), Çarada (Kathiavar’daki Dvarka’da), Joshi (Himalaya’daki Badarinath’ta) gibi dört büyük manastır kurmakla tanınır.

Çringeri’nin şefi birliği yönetir ve mümin halkasının dışında da büyük bir yetkiye sahiptir; ‘dünyanın efendisi’ sanını taşır. Ramananda, Mandhva ve birkaçı daha manastırlar kurmuşlardır. Goasinler ya dagosvaminler ‘efendiler’ diye anılan Vallabha keşişleri dışında, Vişnucu keşişler vairaginler ‘ılımlılar’ olarak adlandırılırlar. Brahmanların oluşturduğu Çrivaişnava okulunun keşişleri, ayırıcı simge olarak üçlü değnek ya da üç düğümlü değnek taşır.

Ötekine oranla daha zayıf örgütlenme gösteren Şivacılar’da bireysel çile kurumu yaygınlık kazanmıştır. Ancak, beş temel kuruma bağlı mezhep üyelerinin yaşadıkları tüm köylere yayılmış Lingayatlar’a yönelik manastırlar da vardır.”

(Hinduizm, Louis, Renou)