Ocak ritleri ve büyü

“Törensel ritler Veda döneminde ortaya çıkmıştır. Ancak ocak riti başta olmak üzere özel ritlerin tümü, Veda sırasında görülmelerine karşın, döneme özgü Hinduist bir uygulama değildir. Ocak ritine bazı durumlar dışında rahip katılmaz ve rit, ailenin reisi tarafından evdeki ocakta yapılır.

Bunlar bazı tanrılara kurban olarak pirinç ve arpa sunulan kısa, günlük ritlerdir. Bazıları (baliler) kurbanı ateşe atmak yerine toprağa serperek ya da havaya saçarak yapılır; adak, kefaret gibi nedenlere dayanan aylık ya da mevsimlik ritlerdir. Yılana kurbanlar, konukseverlik göstergesi, tarım şenlikleri vb. amaçlara bağlı olabilirler. Öte yandan, doğumdan (hatta öncesinden) ölüme ve ahrete kadar Hintli’nin yaşamında önem taşıyan çeşitli ‘kutsamalar’ da bu takıma girer. Günahtan arınma uygulamaları, büyük kült ritinden daha önemli bir yer tutmaktadır. Hint geleneğinde bu uygulamalar, yaklaşık baştan sona dek varlığını sürdürür.

Olağan ritlerin yanında büyü de saygınlık kazanmıştır, hatta basit bir değişim sonucunda bu ritüelin içinde yer almıştır. Ama ortada epeyce ilginç bir durum vardır. Büyücü (prensle çalıştığı zaman ‘hükümdar rahibi’ sanını alır) toplumun ve hiçbir kuralın söz konusu olmadığı bir ortamda, bir birey adına çalışır; amaç bir şey istemek değil, büyü yoluyla bir zorlamada bulunmaktır. Simgesel bir yayılma söz konusu olmakla birlikte büyüde, tanrılar, kültün olağan işleyişi gibi unsurlar en alt düzeye iner, hatta yürürlükten kalkar.

Büyünün dışında, rüya, göksel işaretler, bazı hayvanların davranış biçimleri gibi unsarlar da yorumlanarak, geniş ölçüde bilicilik yapıldığını gösteren uygulamalar da vardır. Öte yandan belgelerin yeterince açık olmamasına karşın, klasik Hint Yogası’nda el atılan çileciliğin belirtileri Veda Dini’nde de bulunmaktadır.”

(Hinduizm, Louis Renou)