|
|
Sicilya’nın fethi “Sicilya’nın gerçek fethi 825 yılında başladı. Sebebi pek açık olmayan bir suçtan dolayı cezalandırılma tehdidiyle karşı karşıya kalan Bizanslı Amiral Euphemius, imparatora karşı isyan ederek adayı ele geçirdi. Bir müddet sonra imparatorun kuvvetleri karşısında yenilince Tunus’a kaçtı ve Ağlebi Hükümdarı Ziyadatallah’tan yardım isteyerek onu Sicilya’nın fethine teşvik etti. Ziyadatallah, başlangıçta biraz tereddüt etti ise de 827’de 70100 (yazım yanlışı olmalı, 701 akla yakın geliyor, b.n.) gemilik bir donanmayı Sicilya’ya gönderdi ve bu donanma Mazara’ya çıkarma yaptı. Süratli bir ilerlemeden sonra istilacılar bazı güçlüklerle karşılaştı, fakat İspanya’dan maceracı bir grubun aniden gelişiyle bu güçlüklerden kurtuldu. Fetih hareketi yeniden başladı ve 831’de Müslümanlar, daha sonraki fetihlerde bir üs olarak kullandıkları ve İslam hakimiyeti boyunca başşehir olarak kalan Palermo’yu fethettiler –Müslümanlar ile Bizanslılar arasındaki çarpışmalar, karada ve denizde, Sicilya’da ve İtalya’da, Bizans’ın adayı terk ettiğini belirten antlaşmayı imzaladığı 895-896’ya kadar devam etmiştir. Müslümanlar 843’te Messina’yı, 859’da Castrogiovanni ve 878’de Sirakuza’yı zapt etti. Aynı zamanda İtalya’ya çıkarma yaparak Bari ve Taranto’ya kısa bir süre için askeri birlikler yerleştirdiler. Müslüman akıncıları Napoli, Roma ve hatta Kuzey İtalya’yı tehdide başladı; Papa’yı iki yıl boyunca vergi vermeye mecbur ettiler. 882-915 yılları arasında Gariglianho’daki Müslüman garnizonu Campania ve Güney Latium’u tehdit altında tuttu. Bu garnizonun Sicilya’dan gönderildiği ve ihtiyaçlarının oradan sağlandığı düşünülebilir.” (Uygarlık Tarihinde Araplar, Bernard Lewis, Pegasus Yayınları, s.170) |