|
|
Tavâif-i Mülûk Devrinin sona erişi “Afrika’dan gelen yeni bir Berberi akını Tavâifi Mülûk devrinin sona ermesine neden oldu. Savaşçılar hanedanının kurucusu Yusuf b. Taşfîn, Endülüslüler’in daveti üzerine Hıristiyan tehdidinin karşısına çıkmak için İspanya’ya geçti. 1086 yılında Hıristiyanlar’ı mağlup ettikten sonra küçük hükümetleri Magrib İmparatorluğu’na bağlamak istedi. Savaşçılar, daha sonra yeni bir afrikalı hanedan olan ve Berberiler’in aşırı bir grubunun meydana getirdiği Muvahhidler’in hakimiyeti altına girdi. Bu devrede Hıristiyanlar İspanya’nın tekrar zaptına devam ediyordu. Endülüs’teki son büyük Müslüman zaferi Alarcos’ta 1195 yılında oldu. 1212’de Las Navas de Tolosa’da Müslümanların yenilmesi, 1236’da Kurtuba’nın ve 1248’de de Sevilla’nın zaptı ile sonuçlanan bir dizi Hıristiyan hücumlarını başlattı. Savaşçılar devleti, kısa ömürlü birçok yeni askeri hükümdarlıklara bölündü. On bir ve on ikinci yüzyılın sonunda Hıristiyanlar, Gırnata şehri ve bölgesi dışında bütün yarımadayı ele geçirmişlerdi. Gırnata’daki bir Müslüman hanedanı daha iki yüzyıl varlığını devam ettirecektir. İspanya Müslümanlığının bu çöküş devresinde onun yaratıcı dehasının en son ve en yüksek ifadesi olan Elhamra Sarayı yükseldi. 2 Ocak 1492 tarihinde Aragon ve Kastilya orduları Gırnata şehrini ele geçirdi. Kısa bir süre sonra bir krallık fermanı Katolik olmayanların hepsinin ülkeden sürülmesini emrediyordu. Zorla Hıristiyanlığı benimseyenler bir müddet daha Arapça konuşmaya devam etti. Fakat bunlar bile 17.yüzyılın başında Afrika’ya sürüldü.” (Uygarlık Tarihinde Araplar, Bernard Lewis, Pegasus Yayınları, s.182) |